'Mijn' leidinggevende

'Mijn' leidinggevende, ja, dat kwam van mij.

Wat ik mis in organisaties waar ik gewerkt heb en werk, is het vermogen om te leren. Dat heeft veel te maken met samenwerken, de wijze waarop plannen tot stand komen. In mijn eenmansfunctie sta ik ver van het primaire proces van een organisatie. Ik ben op zoek naar verbinding. Ik verwacht van 'mijn' leidinggevende dat hij/zij me betrekt bij het tot stand komen van plannen. Niet dat ik niet zelf plannen kan maken. Maar als iedereen in zijn comfortzone blijft van het alleen plannen schrijven, dan ontstaat er nooit iets nieuws, wordt er niet naar buiten gekeken, draaien we in een kringetje. Mijn comfortzone is het ook niet, om alleen op een kamertje iets te verzinnen zonder verbinding met anderen.

Nu wacht ik natuurlijk niet tot iemand me vraagt om plannen. Ik maak zelf plannen. Maar kan iedereen dat, zelf initiatief nemen? En zou een organisatie niet veel beter functioneren als er veel meer ruimte en tijd was om plannen op een andere manier tot stand te laten komen? Zouden we dan niet veel meer van elkaar leren? Als er een sfeer was waarin je kritisch mag zijn en fouten mag maken. Als er een andere structuur er is om plannen in te dienen en niet alles via het managementteam hoeft te lopen?

Het heeft alles met bedrijfscultuur te maken. En mijn zoektocht naar hoe ik eraan kan bijdragen die cultuur te veranderen. Zodat leren ook onderdeel wordt van die cultuur. Bedrijfscultuur is een comfortzone die doorbroken moet worden. En als het bedrijf gaat leren, lopen we steeds vaker tegen onze eigen comfortzones aan. Zo komen we verder.

Dit blog is erg snel geschreven en dus niet zo gestructureerd. Tijd, tijd, tijd, druk, druk, druk. Kunnen jullie er wat mee?

Waarom groepjes?

Waarom komen mensen bij elkaar, vormen ze groepjes? Omdat ze:

-van elkaar willen leren;
-elkaar aardig vinden;
-elkaar interessant vinden;
-dezelfde interesses hebben;
-graag iets willen horen over een onderwerp;
-graag waarheid willen spreken (Foucault);
-de tijd hebben;
-een plek hebben om bij elkaar te komen;
-het spannend vinden;
-zich graag willen laten verrassen;
-even weg willen van thuis;
-een wandeling met een doel willen maken;
-iets onder de knie willen krijgen;
-samen iets willen gaan doen met iets wat alleen op de plek van samenkomst te vinden valt;
-het met elkaar eens zijn en dit keer op keer willen bevestigen (saai);
-verstrooiing zoeken;
-dezelfde ziekte hebben en ervaringen willen uitwisselen;
-samen iets willen gaan maken, bouwen;
-...

Intermezzootje: handlezen

Tijdens het eten. 'Wat me van Comandante is bijgebleven? Fidels handen en zijn manier van lopen. Zeer verzorgde vrouwenhanden, waaraan volgens sommigen bloed kleeft. En hij loopt als een oude man die wil verhullen dat hij oud is en stram. Eén van de managers op mijn werk, een open en aardige vrouw, heeft onhandige meisjeshanden, met elke nagel anders: handen om van te houden. Ze zegt altijd te zeggen waar het op staat en ik geloof haar. Handen van leidinggevenden, een studie waard. Mag ik de zout even? Interessant woord trouwens, leidinggevenden. Waarom zeggen we niet leidinggevers? Is gevers niet gewichtig genoeg? Te kort door de bocht, te recht voor zijn raap? Zoemt dan te weinig mee dat het pad van de leidinggevende smal is en moeilijk? Bij leidinggevenden horen leidingontvangenden. Ook de leidingontvangende bewandelt een smal pad. Heb je die zelf gemaakt, die soep? Hij is heerlijk...'

Where the magic happens

Mijn comfortzone is die van de non-conformiteit- de onafhankelijkheid- de moedige, confronterende conversatie zoals beschreven bij bijvoorbeeld brazen pen en ik werd gisteren uit mijn zone gehaald door het fantastische blog van Shane Parrish (Farnham street- een aanrader). Deze blog ging over 'the art of ordinary conversation' - en de koppen sprongen er uit "preserve silence, never give sharp answers, people default to advocacy....... " Natuurlijk, natuurlijk, ik heb al veel geleerd: eerst aansluiten, dan ombuigen,  ik ga naar india, mediteer, doe het werk van Byron Katie (who would you be without your story), heb een opleiding gevolgd tot Nlp practioner, verdiep me intens in Margaret Wheatley, David Whyte om er maar een paar te noemen. Tijdens onze bijeenkomst gisteren voelde ik de scherpte en emotie in mijn reactie toen iemand het had over "mijn leidinggevende", of het gebruik van ironie als iemand om wat voor reden dan ook een omzeilend antwoord gaf. Ik wil stiller worden, meer uitnodigen, zonder mijn autonomie te verliezen. Ik denk dat daar mijn magie zal plaatsvinden.

Voetnoot van Grunberg

Hierbij een voorbeeld van een situatie waarbij ik uit mijn comfortzone gehaald werd. Sinds het lezen van deze 'Voetnoot' van Grunberg ben ik me ervan bewust dat ik een dogmatische gelovige ben.

Beste allemaal

Vanochtend hadden we onze eerste bijeenkomst als leergroepje, als community of interest. Dit groepje is spontaan ontstaan tijdens een bijeenkomst bij Cubiss over de Online & Offline Academy op 26 juni, alweer bijna twee maanden geleden. Deze bijeenkomst was georganiseerd binnen het BNB-project 'Taal en Media voor klanten van de bibliotheek' (BNB staat voor Brabantse NetwerkBibliotheek). Ik heb vanochtend beloofd dat ik een gemeenschappelijk blog zou aanmaken, waar we allemaal berichten op kunnen plaatsen en zo onze (leer)ervaringen met elkaar kunnen delen. Zie hier het resultaat. Als jullie een betere titel en ondertitel voor het blog weten, dan hoor ik dat graag. Onze gemeenschappelijke leervraag luidt als volgt (corrigeer me als ik het verkeerd heb):

Hoe kom je zelf uit je comfortzone en hoe zorg je ervoor dat anderen uit hun comfortzone komen?

De stelling was namelijk -tenminste, zo heb ik het begrepen- dat het intrinsiek gemotiveerde leren altijd buiten je comfortzone plaatsvindt. Er werden ook nog enkele afgeleide vragen geformuleerd:

Hoe zien jouw comfortzones eruit? Waar liggen jouw grenzen? En op welke gebieden voel je helemaal geen comfortzones, voel je je grenzeloos vrij?

Dit alles is interessant om van elkaar te weten, want dan kunnen we elkaar misschien wel uit onze comfortzones halen, zodat het echte leren kan beginnen.

Ook werd er nog gevraagd of we voorbeelden weten, best practices, van mensen die buiten hun comfortzone werden geplaatst, met als gevolg dat er geleerd werd. En hierbij mag je ook uit eigen ervaring spreken.